De dienst als essentiële schakel tussen mensen en daarmee de essentie van architectuur

Dienstverlening is interactie, en dat betekent dat een model voor dienstverlening in eerste aanleg een interactiemodel zou moeten zijn. Het model van het Basisconcept van Dienstverlening gaat dan ook uit van interactie tussen actoren in een dienstverleningscontext. Het model focust daarbij niet op de interne zaken van een enkele actor, maar op de samenwerking tussen die actoren in de keten.

De interactie tussen die twee actoren in een ketenopstelling betreft slechts twee zaken: in de eerste plaats de verzoeken die de afnemer aan de dienstverlener richt, en in de tweede plaats de dienst die de dienstverlener vervolgens aan de afnemer levert.

De component 'verzoeken' in de interactie is uitgewerkt in de pagina's over het procesmodel en de werkstromen van de overheidsorganisatie. De verzoeken fungeren als de triggers van de interne reactieve processen (c.q. werkwijzen) van de dienstverenende organisatie.

De tweede component in de interactie betreft de dienst zelf.

De dienst als essentiële schakelbewerken

De definitie van een dienst, een ondersteunde voorziening, kun je makkelijker doorgronden als je kijkt hoe een dienst is gestructureerd volgens de logica van het Basisconcept van Dienstverlening. Elke dienst heeft eenzelfde basisstructuur:

  1. een voorziening bestaande uit een combinatie van goederen en/of handelingen
  2. de ondersteuning die de dienstverlener levert op de functie en het functioneren van die voorziening.

De dienstverlener levert die voorziening en de ondersteuning daarop volgens de bijbehorende Serviceovereenkomst aan z'n afnemer(s). Elke dienst kan dus worden gespecificeerd als een ondersteunde voorziening, ongeacht de aard van de betreffende voorziening.

Zo'n voorziening vertoont een enorme variatie: elk taakgebied heeft zo z'n eigen soorten voorzieningen, variërend van inkomensvoorzieningen tot personentransportvoorzieningen, en van energievoorzieningen tot geestelijke gezondheidsvoorzieningen of onderwijsvoorzieningen. Het bijzondere aan deze structuur is echter dat ze blootlegt dat de ondersteuning altijd dezelfde elementaire vorm heeft:

  • dienstverleners spreken met hun afnemer(s) af welke dienst ze leveren,
  • ze passen deze dienst aan als dat binnen de afspraak is overeengekomen,
  • ze herstellen wat niet conform afspraak is uitgevoerd,
  • en ze leveren aanvullende zaken die binnen de overeenkomst onder de voorziening vallen.

Die overeenkomstige structuur levert de grondslag voor de uniformering van alle interacties tussen alle afnemers en alle dienstverleners. Wil je je verder verdiepen in het begrip 'dienst', kijk naar de volgende uiteenzetting in Vimeo. Wat is nu eigenlijk een dienst?